როცა ახლობელს უჭირს

რა ცვლილებებს უნდა მივაქციოთ ყურადღება. ადამიანის ქცევა რადიკალურად განსხვავდება ადრინდელისგან: გახდა აგრესიული, აღარ გამოდის კონტაქტზე, ჩაიკეტა. შეიძლება ლაპარაკობდეს მოვლენებზე, რომლებიც რეალური არ არის: ხედავდეს ან ესმოდეს ის, რაც არ არსებობს, ან ფიქრობდეს, რომ უთვალთვალებენ და დასდევენ. შეიძლება გვიზიარებდეს, რომ შფოთვა გაუხშირდა, ჰქონდა პანიკური შეტევა ან შიშს ვეღარ ერევა.

ხშირი შეცდომები. გარშემომყოფები ხშირად აიგნორებენ ნათქვამს, უმნიშვნელოდ აქცევენ მას ან მოსმენის ნაცვლად აფასებენ და განსჯიან. ასევე საზიანოა თერაპიაზე არასწორი ინფორმაციის მიწოდება. ამ დროს ადამიანი სწორედ დახმარებას ეძებს და ასეთი პასუხი მის ტანჯვას ახანგრძლივებს.

როცა საქმე სიცოცხლეს ეხება. თვითდამაზიანებელი ან სუიციდური ქცევის ნიშნების დროს აუცილებელია ოჯახის წევრების ჩართვა. ამ შემთხვევაში ადამიანს ეხმარება როგორც სპეციალისტი და მულტიდისციპლინური გუნდი, ისე ოჯახი.

ოჯახის როლი ფსიქიატრიული დიაგნოზის დროს. მნიშვნელოვანია ოჯახის ფსიქოგანათლება: რა არის დიაგნოზი, როგორ იმართება, რას გულისხმობს მკურნალობის სქემა. ოჯახი ეხმარება მედიკამენტების დროულად მიღებაში და ემოციურად უჭერს მხარს. თავად ოჯახის წევრებსაც სჭირდებათ მხარდაჭერა, რადგან ეს მათთვისაც ძლიერი სტრესია.

სტიგმა. მართული დიაგნოზით ადამიანები მუშაობენ, ქმნიან ოჯახებს და საზოგადოების სრულფასოვანი წევრები არიან. სტიგმა ამ გზას ართულებს, ამიტომ მასზე ღიად საუბარი დახმარების ნაწილია.